مَهزاد الیاسی ـ روایت‌های آزار اخیر را می‌توان نوعی کنش در جهت اِشغال مجدد فضا و مقاومت در برابر حذف زنان و مسئله‌ی زنان دانست که در سطحی عمیق‌تر، توزیع نابرابر فضای سخن و مرجعیت را به چالش کشید و به منظور بازتعریف خودِ فضا و قواعد حاکم بر آن اتفاق افتاد. زنان از طریق شهادت‌دادن و روایت‌کردن، نه تنها تجربه‌های فردیِ خود را به دانشی جمعی تبدیل کردند، بلکه با ایجاد شبکه‌ای از به‌رسمیت‌شناسی متقابل، نیروهای پراکنده‌ی جنبش زنان را دوباره به یکدیگر متصل و فضا را اِشغال کردند. آنچه در ظاهر مجموعه‌ای از روایت‌های شخصی به نظر می‌رسد، در واقع فرایندی از سازماندهی مجدد، بازسازی همبستگی و بازپس‌گیری فضاهای گفت‌وگو، توجه و مرجعیت بود؛ فضاهایی که به خاطر جنگ و خشونت، در یک سال گذشته به تدریج از دسترس زنان خارج شده بودند.